Restrictions

Een postkaart stuur je op van onderweg. Je kiest een kaartje uit een souvenirwinkel, je schrijft een paar zinnen, je plakt een zegel. Een klein gebaar dat zegt: ik ben hier, ik denk aan jou. Maar wat als de herinnering al vervormd is voordat de kaart vertrekt?

Hilde Goossens schildert om te onthouden. In deze serie collages vertrekt ze van die conventie en ondermijnt haar van binnenuit. De drager is een lichtgele vintage postkaart, het formaat van een herinnering. De beelden zijn fragmenten uit reisschilderijen, verticaal gecoupeerd en in een nieuwe volgorde samengebracht. Wat overblijft is geen representatie van een plek, maar een residu: een echo die net genoeg bevat om herkenning op te roepen, en tegelijk de vervreemding erkent.

De inspiratie kwam onverwacht: de dunne stroken die overblijven als je schilderijen op papier bijsnijdt. Wat normaal wordt weggegooid, wordt bij deze collages het vertrekpunt.

In de beelden duiken geperforeerde gele cirkels op, gerangschikt als de eerste letter van de bestemming in brailleschrift. Perforatie als beperking, als opening, als schrift dat je leest met je vingers. De keuze voor braille is ook persoonlijk: het zicht gaat achteruit, net als het geheugen. Misschien is de tastzin ooit de enige toegang die rest? Het thema van de expo, Restrictions, is hier letterlijk doorgeprikt in het papier. De lichtgele postkaart schijnt door de gaten heen.

Op de achterzijde staat telkens hetzelfde adres: dat van ouders, aan wie nooit een kaartje werd gestuurd. Met een datum, en met een plaatsnaam, met een fragment uit een dagboek. Ruim over tijd.

Greetings from ... gaat over wat verloren gaat in de overdracht, over de kloof tussen de beleving en de herinnering. En ook over het goedmaken van een klein, hardnekkig verzuim.