Passing Provence

Passing Provence is een reis in hoofdstukken. Ze begon met een familievakantie naar Saint-Étienne-du-Grès eind juni 2026, op zoek naar het beroemde, zuiders licht van de streek. Een gescheurde achillespees werd de dag voor vertrek geopereerd, maar geen van beiden wilde een zo lang gewenste vakantie annuleren. Ze vertrokken zoals gepland, een vertrek in chaos. Wat volgde was, strikt genomen, een vakantie: het paradijs en zijn opponent deelden een week lang hetzelfde gehuurde terras, en geen van beide gaf een duimbreed toe.

De werken vertrekken telkens van één foto, die overschilderd, in verticale repen gesneden en een beetje anders weer samengesteld wordt. Twee ligstoelen die bij het huis hoorden, één keer uitgeprobeerd en onbruikbaar bevonden, worden een rij lege stoelen: minder een registratie van rust dan een monument voor de afwezigheid ervan. Opgestapelde stoelen aan de rand van het terras wachten om uitgezet te worden voor de volgende lichting toeristen. Bomen hellen tegen een heuvel en keren terug op papier en linnen, omdat het beeld erom vroeg. Een cafégevel in Saint-Rémy-de-Provence, gefotografeerd tijdens een late lunch naast een carrousel die oude chansons afspeelt, wordt zo lang herschikt tot het gebouw een alfabet wordt. Zichten van achter het stuur, genomen toen het rijden van hand wisselde, tonen een weg die vriendelijker bleek dan de zorgen erover.

De reis duurt langer dan de titel doet vermoeden. Ze begint in Troyes en eindigt in Avallon, waar een horizontaal beeld een kaaswinkel registreert die ze op de terugweg voorbijkwamen. Twee dingen werden niet geschilderd: het zwembad, vol, blauw en ongebruikt, en een rij palmbomen, die ze vanuit de auto zagen op het dieptepunt van de reis. Het paradijs met de handrem op.